
เมื่อตอนที่อยู่เมลเบิร์น ก็คิดถึงเมืองไทยแทบตายย
แต่ตอนนี้คิดถึงเมลเบิร์นเกือบทุกลมหายใจเข้า-ออกเลยทีเดียว
เหมือนกลับมาแต่ตัว ทิ้งหัวใจไว้ที่โน่นหยั่งงั้นแหละ
คิดถึงทุกๆ อย่าง ทุกๆ สิ่ง...
ถนนหนทาง ดิน ฟ้า อากาศ แม้กระทั่งต้นไม้ ใบหญ้า
เพื่อนฝูงที่สนุกสนานกันทุกวัน ร้านที่ทำงาน
พี่สาวที่รู้และเข้าใจทู้กกกเรื่อง พี่เขยที่ประเสริฐสุด
หลานชายตัวน้อยๆ...
ส่วน หัวใจ ที่บอกว่าทิ้งไว้ที่โน่นก็คงไม่ต้องอธิบายยนะ ว่าคิดถึงมากมายแค่ไหน
ถ้ารู้ว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้ต้องนอนน้ำตาไหลทุกคืน
ไม่อยากออกจากบ้านไปเจอะเจอใคร ได้แต่เฝ้ามองดูนาฬิกา
หวังให้มันผ่านแต่ละวันไปเร็วๆ คิดถึงแต่ว่า ป่านนี้ที่โน่นเค้าทำอะไรกันอยู่นะ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ก็คงไม่กลับดีกว่า

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~